De incapabelheid van ons denken vs leiderschap

In de oertijd leefde we in stammen van hooguit 200 mensen. Bewerkt voedsel als suiker in koek en snoep was er niet. We moesten bewegen om (natuurlijk) voedsel te vinden. De leider werd natuurlijk gekozen omdat hij/zij de slimste, sterkste of whatever was en wanneer hij/zij gekke dingen ging doen wat ver afstond van het denken van de groep werd hij door de alpha mannetjes vol dopamine eigenhandig afgezet. Vroeger kon je ‘uit’ staan, bijkomen van stress omdat de maatschappij niet 24/7/365 doordraaide en je verbonden moest blijven #stayconnected.

Al dit natuurlijke leven en onze instincten van toen hebben zich nu tegen ons gekeerd. We hebben een dicht bevolkte maatschappij waarbij het nieuws en wat we moeten geloven wordt gevormd door de mensen met het meeste geld die het nieuws sponsoren, veel bewerkt voedsel wordt gegeten (fijn met een voorkeur voor zoet en zout eten en zo snel mogelijk zoveel mogelijk kcal), de mens hoeft niet meer te bewegen (oer-brein bedrijven als bol.com, Zalando en thuisbezorgd draaien optimaal en kost ons geen moeite) en dat is fijn met een voorkeur voor lui zijn (lees: onbewuste energie besparen), er is nooit een moment om te ontspannen omdat er altijd werk, whatsappjes, mailtjes of afspraken zijn om niet stil te zitten (productief zijn is belangrijk). 
We worden zieker, zwakker, dikker en dommer dan ooit, er zijn zelfs studies die uitwijzen dat onze hersencapaciteit dusdanig afneemt en ons hoofd krimpt (fijn voor mijn dikke kop)!

De valkuilen van de mens zijn hierboven samengevat, maar ik wil het nu niet hebben over eten, drinken of de stress maar over ons eigen incapabele denken in relatie tot leiderschap. Dit is een gigantische valkuil, bedenk dat is!! Rationeel leiderschap is gebaseerd op competentie, irrationele leiderschap is gebaseerd op macht en status. Wat betekent dit? De huidige maatschappij is bureaucratisch, hiërarchisch georganiseerd zowel op landelijk als bedrijfsmatig level. Vroeger was dit anders en dat is heftig.

Vroeger
In de oertijd van jagers en verzamelaars, werd gezag uitgevoerd door de meest ‘capabele’ persoon. Capabelheid op welke kwaliteiten dan ook, het zei ervaring, wijsheid, kracht en/of moed. In veel stammen was het dan ook zo dat er niet een permanente autoriteit was maar dit kwam natuurlijk naar voren in gevallen van nood. En zo kreeg iedereen de ruimte om zijn expressie te uiten wanneer nodig, er was nooit spraken van depressie (indrukken van expressie). In tijden van oorlog was er een andere leider dan in tijden van vrede, zo ook bij ziektes/virussen. Bij het verlies van kwaliteit in een situatie werd iemand direct vervangen door de ander. Een mooi concept. Het ging vrij natuurlijk, iemand straalde gezag uit en de grote meesters van het leven waren zulke mensen: Buddha, Ghandi, Jezus. 

Nu
Het is nu wat complexer, de samenleving is vele malen groter dan de jagers en verzamelaarsstammen, er heeft zich nogal een ander systeem gevormd. Het wijkt af van vroeger, hiermee concludeer ik niet dat huidige leiders incapabel zijn, maar het is wel anders. Het verteld wel dat competentie geen noodzaak meer is voor autoriteit. Handelen, je geniale set van genen, leuke kop of daden uit het verleden kunnen maken dat je wordt gekozen (en dat je kunt verbloemen achter de schermen wat je werkelijk doet). Het kan dus goed zijn dat er totaal geen verband is tussen gezag en competentie, daarbij kiezen deze mensen ook hun eigen ‘adviseurs’ die waarschijnlijk hetzelfde denken (Trump) schrikbarend niet.

Uitdaging
De uitdaging is dus om dit te beseffen. Kritische vragen blijven stellen, want wij zien de tweede kamer, de koning en alles wat daar wordt besloten alleen op basis van de kunstmatige beelden van TV en het nieuws (als je dit kijkt). Het is niet de werkelijkheid die erachter zit die wij zien. Wanneer wij dus niet opletten vind er vervreemding plaats van echt leiderschap. Het kan overgedragen worden aan iemand in een mooi pak, met de juiste naam en opleiding maar niet aan iemand die werkelijk geschikt is voor de situatie. Zoiets als de uitspraak: Zelfs als een keizer naakt is geloven vele nog dat hij mooie kleren draagt.

Wat hebben we te doen
Kritisch denken, iedereen die kritisch denkt kent de machinaties van propaganda, de methode waarmee kritisch denken, een kritisch oordeel wordt vernietigd door de machthebbende organisaties met geld.  Hoe de geest van ons mensen/schapen in slaap wordt gesust door clichés en ‘zo hoort het’ mentaliteit, hierdoor worden we afhankelijk van wat de overheid voorschrijft. 

Wat we te doen hebben?
1. Vertrouwen op eigen oordeel, je ogen niet verliezen om zo helder te zien en niet verblind te raken voor de realiteit door de fictie en framing van het nieuws te geloven.
2. In gesprek blijven, kijken waarom de ander vind wat hij/zij denkt en zo samen ontwikkelen. Niet lijnrecht tegenover elkaar gaan staan en elkaar aankijken alsof het iemand vreemds is terwijl hij/zij enkel een ander denkbeeld heeft.
Belangrijkste punt:
Weten dat niets is zo bedrieglijk als onze eigen waarneming met gezond verstand wat wij als waarheid aannemen. Want wat soms zo waar lijkt, is niet altijd de waarheid. We zijn half wakker en slapen half. De meeste zijn zich er niet van bewust dat het meeste wat wij als vanzelfsprekend beschouwen niets meer is dan een illusie die wij geproduceerd hebben op basis van onze eigen kinderlijke kijk op de wereld (en die van onze ouders). Zeker weten begint met het verbrijzelen van de illusie iets zeker te weten en dan doorgraven tot de wortels om steeds dichterbij de waarheid te komen, vragen te stellen en te leren, dat is ontwikkeling. We weten meer niet, dan wel en dat is een fijn gevoel ;)!

Fijne dag, en denk zeker in deze coronatijd vooral zelf na wat voor jou ‘waarheid’ is en zoek voor jezelf uit wat je hiermee doet!